Tak, pod warunkiem że powietrze i ziemia dostatecznie się ogrzały, a ryzyko przymrozków jest kontrolowane. Cukinia jest rośliną ciepłolubną, dlatego nie należy sadzić jej w zimnym podłożu tylko dlatego, że stanowisko znajduje się pod szkłem. Nieogrzewana szklarnia najlepiej sprawdza się jako przedłużenie sezonu, ochrona przed wiatrem i długotrwałym deszczem oraz miejsce pozwalające precyzyjniej sterować podlewaniem.

W wielu przydomowych szklarniach jedna roślina w zupełności wystarczy. Dorosła cukinia może potrzebować około 1–1,5 m² strefy korony, nie licząc wygodnego przejścia. Drugą sadź tylko wtedy, gdy masz szeroki zagon, osobny przepływ powietrza wokół obu roślin i rzeczywistą potrzebę większego plonu, na przykład dla dużej rodziny lub przetworów. Dwie stłoczone rośliny zwykle sprawiają więcej trudności niż jedna dostępna z każdej strony.

Nie zawsze. Jeżeli drzwi i okna są regularnie otwarte, a do środka swobodnie wchodzą owady, owoce mogą zawiązywać się bez pomocy. Ręczne zapylanie jest jednak rozsądną rutyną w chłodne, pochmurne dni, przy małej aktywności zapylaczy oraz w szczelniejszych obiektach. Obserwuj rano oba typy kwiatów i rozwój zalążni. Jeśli młode owoce często żółkną, przenoś świeży pyłek samodzielnie przez kilka kolejnych dni.

Najpierw sprawdź zapylenie, temperaturę, dostęp światła i nawożenie azotem. Gęsta, ciemnozielona korona może świadczyć o nadmiernym wzroście wegetatywnym, a upał pogarsza warunki kwitnienia. Upewnij się, że kwiaty męskie i żeńskie pojawiają się równocześnie, przenoś pyłek rano i wcześnie otwieraj szklarnię. Do czasu regularnego owocowania nie zwiększaj dawek nawozu o wysokiej zawartości azotu.

Nie ogołacaj zdrowej rośliny. Usuń tylko liście stare, mocno uszkodzone, chore, leżące na wilgotnej ziemi albo rzeczywiście blokujące dostęp do korony i owoców. Pracuj czystym, ostrym narzędziem i wprowadzaj zmiany stopniowo. Liście są potrzebne do odżywiania kolejnych zawiązków, a zbyt silne cięcie osłabia plon i może wystawić owoce na bezpośrednie, palące słońce.