Aby poprawić jakość treści tej witryny i dostosować ją do potrzeb użytkowników, używane są pliki cookie - w tym pliki cookie stron trzecich. Kontynuując korzystanie z tej witryny, wyrażasz zgodę na używanie plików cookie i ewentualną komunikację, gdy wprowadzisz swoje dane kontaktowe w jednym z formularzy na stronie.
Blog

Montaż pergoli na tarasie z desek kompozytowych lub drewnianych

Montaż pergoli na tarasie z desek kompozytowych lub drewnianych

Pergole na tarasach drewnianych i kompozytowych

Sam rodzaj desek tarasowych nie rozstrzyga, na czym można oprzeć słupy pergoli. Widoczna nawierzchnia jest tylko częścią układu; pod nią mogą znajdować się legary, belki, podpory i połączenia, których rozmieszczenie nie pokrywa się z planowanymi podstawami. Dlatego planowanie montażu warto rozpocząć od rysunku konkretnego modelu i sprawdzenia konstrukcji tarasu, a nie od przykręcania podstaw do desek. Poniżej znajdziesz informacje, które pomogą ustalić układ mocowań i zapewnić do nich dostęp.

Pergola Bloomcabin na zdjęciu z galerii

Deski tarasowe a podparcie pergoli

Deski tarasowe tworzą powierzchnię użytkową, ale nie pokazują, jak obciążenia są przekazywane na podpory. Wkręty lub klipsy utrzymujące nawierzchnię pełnią inną funkcję niż mocowania słupów pergoli. To, że deska jest stabilnie przytwierdzona, nie dowodzi, że ona i znajdujące się pod nią elementy mogą stanowić podstawę takiej konstrukcji. Trzeba prześledzić całą drogę przekazywania obciążeń: od słupa, przez jego podstawę i połączenie z podłożem, aż do odpowiednich podpór. Znaczenie ma nie tylko ciężar pergoli, lecz także oddziaływania, które mogą powodować unoszenie lub boczne przemieszczanie konstrukcji. Ich ocenę pozostaw konstruktorowi korzystającemu z dokumentacji wybranego modelu. Taras, który dobrze sprawdza się podczas chodzenia i ustawiania mebli, nie jest automatycznie przygotowany do takich mocowań. Nie rozstrzyga o tym sama grubość deski, liczba widocznych wkrętów ani odczuwana sztywność. W projekcie trzeba jasno rozróżnić element, przez który mocowanie jedynie przechodzi, od elementu, w którym rzeczywiście jest zakotwione. Dzięki temu wycięcie w nawierzchni nie zostanie pomylone z przygotowaniem właściwego podparcia.

Dotyczy to desek drewnianych i kompozytowych, choć instrukcje ich montażu mogą się różnić. Drewno reaguje na wilgoć, a zachowanie desek kompozytowych zależy od konkretnego systemu; producenci określają sposób podparcia, łączenia i pozostawiania szczelin. Nie zakładaj więc, że standardowy wkręt do desek lub istniejący klips wystarczy do zakotwienia słupa. Nie wierć i nie przycinaj nawierzchni, dopóki nie wiadomo, gdzie przebiega podkonstrukcja oraz który element ma przejąć mocowanie. Instrukcję desek traktuj jako osobny zestaw wymagań, uzupełniający dokumentację pergoli. Cięcie może też wymagać odpowiedniego wykończenia krawędzi, dlatego sposób jego wykonania warto uzgodnić z wykonawcą tarasu.

Co znajduje się pod deskami tarasowymi?

Ustal materiał, układ i ciąg podparcia pod tarasem: kierunek legarów, ich położenie, podpory pod belkami oraz sposób połączenia poszczególnych części. Nawierzchnia może spoczywać na legarach opartych na belkach, wspornikach albo innej konstrukcji; zdarzają się też układy łączone. Nie wybieraj wariantu na podstawie rodzaju deski ani odległości między widocznymi wkrętami. Przydatne są plany, zdjęcia wykonane podczas budowy i instrukcja zastosowanego systemu, ale sprawdź, czy taras nie był później przebudowywany. Zwróć uwagę, czy elementy pod planowanymi słupami mają ciągłe podparcie i jak łączą się z pozostałą konstrukcją. Oddziel informacje potwierdzone od tych, których jeszcze nie udało się ustalić.

Jeśli to możliwe, obejrzyj konstrukcję od spodu albo uzyskaj dostęp przez krawędź lub wyjmowany fragment nawierzchni. Zapisz rozmieszczenie podpór, wykonaj zdjęcia z miarką dla skali i nanieś na szkic znane przewody lub inne instalacje. Oznacz miejsca zdjęć, aby później można było przyporządkować je do konkretnych części tarasu. Przydatne jest zarówno szerokie ujęcie pokazujące układ belek, jak i zbliżenie ich połączeń oraz oparcia na podporach. Nie zakładaj, że układ po jednej stronie powtarza się na całej powierzchni, zwłaszcza przy schodach, narożnikach i dobudowanych fragmentach. Porównuj go z rysunkiem wybranego zestawu, na przykład pergoli przyściennej Bloomcabin. W szkicu odróżnij elementy widoczne od tych, których położenie jedynie przypuszczasz; niewidocznego podparcia nie oznaczaj jako potwierdzonego. Brak dostępu od spodu nie przesądza, że montaż jest niemożliwy. Może jednak oznaczać konieczność zaplanowania miejscowego odsłonięcia konstrukcji przed podjęciem decyzji. Sposób otwarcia nawierzchni uzgodnij z wykonawcą tarasu, szczególnie gdy deski mają ukryte mocowania. Nie zdejmuj ich bez planu ponownego zamocowania i odtworzenia podparcia.

Jak czytać rysunek montażowy pergoli

Rysunek dla konkretnego modelu powinien pozwolić ustalić liczbę i położenie słupów, obrys ich podstaw oraz układ przewidzianych punktów mocowania. Poproś również o właściwy schemat kotwienia do rozpoznanego podłoża. Używaj dokumentacji dla wybranego wariantu i konfiguracji, a nie fotografii, ogólnej wizualizacji czy wymiaru oszacowanego z ekranu. Sam zewnętrzny obrys pergoli może nie wystarczyć do zaplanowania prac: potrzebujesz też miejsca na podstawy słupów, dostęp do mocowań i narzędzia. Sprawdź, czy rysunek odnosi się do planowanego ustawienia. Jeśli opis mocowania jest niejasny albo nie obejmuje zastanego podłoża, wyjaśnij to przed przygotowaniem tarasu.

Przenieś punkty z rysunku na plan tarasu, a następnie sprawdź je w terenie, mierząc od stałych elementów, takich jak ściana budynku czy krawędź nawierzchni. Zwróć uwagę, czy wymiar podano między osiami słupów, krawędziami podstaw czy zewnętrznymi elementami pergoli — tych wartości nie można stosować zamiennie. Zapisz również jednostki i poziom, do którego odnoszą się wysokości. Jeśli taras nie jest prostokątny albo ściana ma uskoki, pokaż je na szkicu zamiast upraszczać obrys. W zapytaniu dotyczącym modelu Pergola Bloomcabin wskaż wybraną konfigurację i poproś o odpowiadające jej rysunki. Sprawdź oznaczenie wersji dokumentu, aby pomiarów nie porównywano później z innym wariantem. Jeśli schemat nie obejmuje rozpoznanego podłoża, nie dostosowuj go samodzielnie przez przesuwanie słupów, zmianę ich liczby lub pominięcie mocowań. Zaznacz brakujące informacje i rozbieżności na kopii planu. Taki dokument pozwala wykonawcy odpowiedzieć na konkretne pytania, zamiast ponownie ustalać, którego miejsca dotyczy problem.

Dopasowanie słupów do układu tarasu

Na rzucie zaznacz słupy wraz z całym obrysem ich podstaw, a nie tylko środkami punktów. Porównaj ich położenie z legarami, belkami i podporami potwierdzonymi podczas oględzin. Uwzględnij krawędzie tarasu, schody, balustradę, drzwi, dylatacje między odcinkami nawierzchni oraz miejsca odpływu wody. Sprawdź też, czy przy każdym punkcie da się dotrzeć do mocowania i wykonać zaplanowane prace. Wymiary odnoś do stałych punktów na tarasie, a widoczne spoiny desek traktuj jedynie jako wskazówkę: nie zastępują mapy ukrytej podkonstrukcji. Jeśli słup wypada blisko krawędzi albo elementu wykończeniowego, zanotuj to zamiast zakładać, że mocowanie da się przesunąć. Oprócz samej podstawy uwzględnij osłonę słupa, jeśli występuje w dokumentacji. Jej obrys może mieć znaczenie przy wąskim przejściu lub stopniu. Sprawdź na planie także codzienne użytkowanie tarasu: odsunięcie krzeseł, dojście do schodów i otwieranie drzwi. Dzięki temu ewentualną zmianę położenia całej pergoli można rozważyć przed zatwierdzeniem miejsc kotwienia, bez ingerowania w układ pojedynczych słupów.

Jeżeli słup wypada nad legarem, to dopiero początek sprawdzenia: trzeba jeszcze wiedzieć, jak legar jest podparty i połączony z resztą konstrukcji. Nie przesądzaj o przydatności na podstawie samego zbiegu dwóch linii na planie. Zapisz rozbieżności i poproś o ocenę, czy można zmienić położenie całego układu w granicach dopuszczonych dla modelu, czy potrzebny jest inny sposób podparcia. Takie porównanie wykonaj również dla wariantu bioklimatycznego Bloomcabin; nazwa kategorii nie wskazuje, gdzie muszą znaleźć się słupy ani jakie mocowanie będzie właściwe na Twoim tarasie. Nie przesuwaj pojedynczego słupa na budowie bez sprawdzenia, czy zmiana odpowiada rysunkowi.

Zdjęcie z galerii przedstawiające pergolę Bloomcabin

Dobór kotwienia do konstrukcji tarasu

Rozwiązanie może opierać się na sprawdzonej konstrukcji tarasu albo na niezależnych podporach sięgających gruntu. W konfiguracji przyściennej dochodzi również zaprojektowane mocowanie do budynku, które nie zastępuje automatycznie podparcia słupów. Są to różne układy wymagające oceny, a nie zamienne metody do wyboru na oko. Przykręcenie podstawy przez deskę do legara nie staje się właściwe tylko dlatego, że wkręt trafia w drewno. Trzeba potwierdzić zarówno dopuszczony sposób połączenia, jak i przydatność elementu, który ma przejąć obciążenia. Nie należy też przyjmować jednego wymiaru fundamentu dla każdego miejsca. Jeżeli rozważane są niezależne podpory pod istniejącym tarasem, przed ustaleniem zakresu prac trzeba rozpoznać dostęp do gruntu, przebieg instalacji oraz położenie obecnych podpór. Wykonanie nowego podparcia nie powinno naruszać istniejącej konstrukcji. O tym, czy i jak można je przygotować, powinien zdecydować projektant po rozpoznaniu warunków. Dla kupującego istotne jest ustalenie, czy oferta obejmuje takie przygotowanie podłoża, czy wyłącznie montaż pergoli na gotowych, wcześniej zaakceptowanych punktach.

Osoba oceniająca powinna poznać materiał i układ podkonstrukcji, jej stan, podpory oraz sposób połączeń. W zestawieniu z dokumentacją pergoli można wtedy ustalić, jaki schemat kotwienia jest przewidziany i czy istniejący punkt mu odpowiada. Określenia „taras kompozytowy” albo „legary drewniane” nie wystarczą, bo nie mówią, co podpiera całość. Przy wariancie przyściennym sprawdź również konstrukcję ściany, a nie tylko jej widoczne wykończenie. Model przyścienny Bloomcabin pomaga nazwać rozważany typ produktu, ale sama nazwa nie potwierdza, że taras lub ściana nadają się do konkretnego zakotwienia. Ustal także, jakie dokumenty i oględziny będą podstawą tej oceny.

Pergola przyścienna a pergola wolnostojąca

W przypadku pergoli przyściennej mocowanie do budynku i podparcie na tarasie trzeba rozpatrywać osobno. Najpierw ustala się, z czego wykonana jest ściana w miejscu mocowania i jaka konstrukcja znajduje się za jej widoczną warstwą. Tynk, okładzina czy deski elewacyjne same nie opisują podłoża. Równocześnie należy sprawdzić, gdzie mają stanąć słupy i czy ich podstawy nie kolidują z drzwiami, balustradą ani krawędzią tarasu. To, że część konstrukcji opiera się przy ścianie, nie oznacza automatycznie, że słupy można mocować do desek lub że ściana przejmie każde oddziaływanie. Oba rodzaje punktów wymagają odniesienia do odpowiednich rysunków i oceny.

W układzie wolnostojącym każdy słup potrzebuje podparcia zgodnego z dokumentacją wybranego modelu. Balustrada, deska czołowa czy element wykończeniowy nie stają się podstawą nośną tylko dlatego, że znajdują się blisko planowanego punktu. Brak mocowania do ściany daje inny układ konstrukcyjny, ale nie oznacza dowolności w ustawianiu słupów. Jeżeli rozważasz model Pergola Bloomcabin, poproś o potwierdzenie konfiguracji i rysunek, zamiast wnioskować o sposobie montażu z samej nazwy. Na planie sprawdź wszystkie podstawy, również te położone dalej od budynku: pod deskami mogą tam występować inne belki, wsporniki lub połączenia. Przy konstrukcji niezależnej od tarasu trzeba ponadto ustalić, jak słupy przejdą przez nawierzchnię i jak zostanie ona odtworzona wokół nich. To osobne zagadnienie od samego kotwienia. Warto porównać warianty także pod względem zakresu prac przy deskach, dostępu montażowego oraz położenia słupów względem przejść. Nie wybieraj układu wyłącznie dlatego, że na wizualizacji wydaje się mniej ingerować w taras; rzeczywisty zakres ingerencji wynika z konstrukcji ukrytej pod nawierzchnią.

Dostęp do punktów mocowania

Punkty kotwienia mogą wymagać pracy pod nawierzchnią albo dostępu z góry przez zaplanowany otwór. Dlatego już przed montażem ustal, które deski trzeba zdjąć, gdzie wykonać wycięcie i czy po zakończeniu prac będzie można obejrzeć podstawę słupa. Uwzględnij przestrzeń potrzebną do ustawienia elementów oraz dostępu do narzędzi. Jeśli deski mocowane są w sposób utrudniający demontaż, sprawdź to przed zamówieniem lub rozpoczęciem prac, a nie dopiero po ustawieniu pergoli. Rozmieszczenie otworów powinno wynikać z rysunku mocowania oraz położenia podkonstrukcji, nie z wygody cięcia w przypadkowym miejscu.

Sposób wykończenia otworu i ponownego ułożenia desek uzgodnij z wykonawcą tarasu, tak aby nie pozostawić krawędzi bez podparcia ani nie utrudnić odpływu wody. Ustal również, czy potrzebny będzie dostęp do kontroli lub ewentualnych prac serwisowych przy mocowaniu. Nie zasłaniaj go na stałe listwą czy fragmentem nawierzchni bez potwierdzenia rozwiązania. Do rozmowy o rozmieszczeniu słupów i dostępie do kotew dołącz rysunek konkretnego modelu, na przykład pergoli bioklimatycznej Bloomcabin. Rozróżnij dostęp potrzebny podczas montażu od dostępu, który ma pozostać później: otwór wystarczający do obejrzenia połączenia nie musi umożliwiać pracy narzędziem. Zapytaj również, czy po ustawieniu słupa da się wymienić sąsiednią deskę. W systemach z ukrytymi klipsami może to wymagać odsłonięcia większego fragmentu nawierzchni, co warto rozpoznać zawczasu. Uzgodnij, kto odpowiada za demontaż, przechowanie i odtworzenie desek oraz za ewentualne dodatkowe elementy wykończeniowe. Zrób zdjęcia przygotowanych punktów przed ich zakryciem. Zachowaj je razem z planem, aby przy późniejszej naprawie nie szukać mocowań przez przypadkowe zdejmowanie nawierzchni.

Dylatacje desek i odprowadzanie wody

Deski drewniane i kompozytowe mogą zmieniać wymiary pod wpływem warunków użytkowania, a zalecane szczeliny i sposób mocowania zależą od konkretnego systemu. Dlatego nie klinuj nawierzchni pod podstawą słupa i nie dociskaj jej do elementów pergoli bez wskazania w dokumentacji. Sztywne zablokowanie deski może kolidować z jej przewidzianym ruchem. Przy wyznaczaniu otworów uwzględnij również istniejące przerwy między deskami oraz instrukcję ich producenta. Nie ustalaj jednej szerokości szczeliny dla wszystkich materiałów ani nie kopiuj wartości z innego tarasu; właściwe informacje dotyczą zastosowanego systemu i konkretnego miejsca montażu.

Sprawdź, którędy z tarasu odpływa woda i czy podstawa słupa albo wykończenie otworu nie zasłoni istniejącej drogi odpływu. Zwróć uwagę na miejsca, w których gromadzą się liście lub brud, oraz na możliwość ich usunięcia po montażu. Oględziny po deszczu mogą pomóc wskazać zastoiska, ale nie zastępują sprawdzenia warstw znajdujących się pod deskami. Jeżeli pod nawierzchnią jest warstwa odprowadzająca wodę lub izolacja, pokaż jej przebieg projektantowi przed planowaniem przejść i mocowań. Nie traktuj jej jako elementu, który można po prostu przewiercić razem z deską. Jeśli dokumentacja pergoli określa sposób odprowadzania wody, uwzględnij go przy rozmieszczeniu podstaw i otworów. Ustal, gdzie woda ma trafić po opuszczeniu konstrukcji i czy miejsce to pozostanie dostępne do czyszczenia. Nie zakładaj, że uszczelnienie wokół każdej podstawy jest właściwe dla danego tarasu. Detal powinien uwzględniać ruch desek, ochronę znajdujących się pod nimi warstw i możliwość odpływu, zgodnie z wymaganiami obu systemów.

Pergola Bloomcabin — ujęcie z galerii

Ocena stanu istniejącego tarasu

Przed montażem obejrzyj taras z góry i, jeśli to możliwe, od spodu. Luźne deski, pęknięcia, miękkie fragmenty drewna, ślady zawilgocenia, korozja łączników albo zauważalne ugięcia to sygnały, które warto zgłosić osobie oceniającej konstrukcję. Same w sobie nie pozwalają jednak określić jej nośności ani wskazać przyczyny problemu. Również brak widocznych uszkodzeń nie potwierdza, że podkonstrukcja i jej podpory są odpowiednie dla punktowych mocowań pergoli. Zapisz, gdzie występują niepokojące oznaki i czy taras był naprawiany lub zmieniany. Nie zakrywaj ich nowymi elementami przed oględzinami.

Przygotuj szkic z wymiarami, zdjęcia nawierzchni i podkonstrukcji, dostępne plany oraz informacje o naprawach. Poproś konstruktora, by ocenił nie tylko deski, lecz także drogę przenoszenia obciążeń przez legary, połączenia i podpory. W zgłoszeniu podaj konkretny rozważany produkt, korzystając na przykład ze strony modelu przyściennego, i dołącz właściwy rysunek montażowy. Ułatwi to odniesienie oceny do planowanych miejsc słupów. Ustal, czego specjalista potrzebuje, jeśli część konstrukcji pozostaje niewidoczna: dodatkowych zdjęć, dostępu od spodu czy oględzin po zdjęciu fragmentu nawierzchni. Wynik oceny powinien jasno wskazywać, które punkty sprawdzono, jakie informacje pozostają niepotwierdzone i czy przed montażem potrzebne są naprawy lub dalsze rozpoznanie. Ogólne stwierdzenie, że taras wygląda dobrze, nie wyjaśnia przydatności konkretnych miejsc kotwienia. Jeżeli przewidziano naprawę, uzgodnij również, kto potwierdzi jej wykonanie przed zakryciem konstrukcji. Odróżnij koszt usunięcia istniejących usterek od kosztu przygotowania nowych podpór pod pergolę. Dzięki temu porównanie ofert nie będzie opierało się na różnych założeniach dotyczących stanu tarasu.

Kolejność prac i ustalenia z wykonawcą

Praktyczna kolejność jest prosta: wybierz konkretny model, uzyskaj właściwy rysunek montażowy i schemat kotwienia, rozpoznaj konstrukcję tarasu, a następnie zestaw oba układy na jednym planie. Dopiero po wyjaśnieniu kolizji i potwierdzeniu punktów mocowania zaplanuj zdejmowanie desek, otwory oraz kolejność montażu. Uzgodnij, kto odpowiada za ocenę podłoża, przygotowanie tarasu i instalację pergoli; te czynności mogą wykonywać różne osoby. Zapisz ustalenia, zwłaszcza gdy część podkonstrukcji jest ukryta. Jeśli w trakcie prac okaże się, że rzeczywisty układ różni się od rysunku, wstrzymaj wykonanie danego mocowania do czasu wyjaśnienia rozbieżności.

Przed rozpoczęciem zapytaj, do jakiego elementu ma być przymocowana każda podstawa, na jakim dokumencie oparto wybór kotwienia i jak zostanie zapewniony dostęp do punktów mocowania. Ustal również, kto uzgodni zmianę, jeśli pod deskami znajdzie się inny układ niż zakładany, oraz jak taka sytuacja wpłynie na zakres prac. Przy rozmowie o wybranym modelu Bloomcabin podaj wymiary tarasu, zdjęcia i informacje o nawierzchni, ale nie traktuj ich jako zamiennika oględzin. W ustaleniach z wykonawcą uwzględnij odtworzenie desek, wykończenie otworów i uprzątnięcie przestrzeni pod nawierzchnią, jeśli będzie otwierana. Przed zakryciem przygotowanych mocowań przewidź możliwość ich udokumentowania oraz sprawdzenia zgodności z uzgodnionym rozwiązaniem. Po zakończeniu zachowaj końcowy szkic z zaznaczonymi podporami i zdjęcia niewidocznych połączeń, a także instrukcje dotyczące późniejszej kontroli. Zanotuj odstępstwa od pierwotnego planu i sposób ich zatwierdzenia. Taki komplet informacji przyda się przy konserwacji, wymianie desek lub przekazaniu tarasu kolejnemu właścicielowi.

Najczęściej zadawane pytania

Czy mogę przykręcić słup bezpośrednio do deski kompozytowej?

Nie zakładaj, że sama deska jest odpowiednim punktem mocowania. Sposób kotwienia musi wynikać z dokumentacji konkretnej pergoli i oceny konstrukcji pod deskami; rodzaj materiału nawierzchni nie wystarcza.

Czy solidny taras drewniany zawsze nadaje się pod pergolę?

Nie. Sztywność odczuwana podczas chodzenia ani dobry stan widocznych desek nie potwierdzają, że legary, ich połączenia i podpory mogą przenieść obciążenia od pergoli. Potrzebna jest ocena całego układu.

Czy przed montażem trzeba zdjąć deski?

Nie zawsze, ale trzeba zapewnić dostęp do przewidzianych punktów mocowania i możliwość sprawdzenia podkonstrukcji. Otwory lub demontaż zaplanuj z wyprzedzeniem, zgodnie z rysunkiem kotwienia i instrukcją tarasu.

Czy można zakotwić podstawę słupa do legara?

Tylko wtedy, gdy taki sposób przewiduje dokumentacja wybranego modelu, a specjalista potwierdzi, że legar i jego podparcie odpowiadają temu rozwiązaniu. Sam fakt, że legar znajduje się pod słupem, nie wystarcza.

Kto powinien ocenić taras przed montażem?

Konstruktor z doświadczeniem w ocenie takich konstrukcji powinien sprawdzić nie tylko deski, lecz także podkonstrukcję, połączenia i podpory. Ocena powinna uwzględniać rysunek kotwienia konkretnej pergoli oraz warunki na miejscu.

Dobry plan montażu łączy trzy rzeczy: rysunek wybranej pergoli, rzeczywisty układ konstrukcji pod deskami i schemat kotwienia odpowiedni dla tego podłoża. Wygląd nawierzchni nie zastępuje oceny podpór i połączeń. Gdy punkty mocowania są ustalone z wyprzedzeniem, łatwiej zaplanować demontaż lub przycięcie desek, zachować wymagane szczeliny i uzgodnić kolejność prac. Jeśli dokumentacja albo oględziny nie potwierdzają przyjętego rozwiązania, najpierw wyjaśnij rozbieżność, a dopiero potem ingeruj w nawierzchnię.

45% LEPSZA CENA PRZY ZAKUPIE ONLINE
Skorzystaj z najlepszej oferty już dziś i zacznij tworzyć swój idealny ogród!
Zapytaj nas
Skontaktuj się
Telefon:
Email:
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Nr rejestracyjny:
38944924
Adres:
Thriges Plads 6, 5000 Odense C, Denmark
Media społecznościowe
Śledź nas na Instagramie, Facebooku i Twitterze, aby dowiedzieć się o nowościach i ofertach Bloomcabin:
X
Masz pytania i chcesz, abyśmy oddzwonili?
+48
−
✖